07/05 – Lom

07/05 – Lom

7 mei 2019 0 Door mariekemulder

Een aantal weken geleden had ik samen met Bente en June en proefles yoga gevolgd. Daarna hadden we even samen gezeten en besloten we om een keer met elkaar iets te doen. Omdat de tijd begon te dringen, hadden we besloten om dinsdag de zevende op pad te gaan. In eerste instantie waren we van plan om te gaan kamperen, maar door de lage temperaturen was dat meer overleven, dan leuk kamperen. Ook hadden zij verschillende organisaties gebeld om te vragen welke hikes open waren. Er kon geconcludeerd worden dat we eigenlijk een halve dag in de auto moesten zitten naar het Westen, omdat daar bijna geen sneeuw meer ligt. Totdat ze op een gegeven moment iemand spraken, die zei dat we er eentje in de buurt konden doen omdat daar geen sneeuw zou liggen. Omdat het maar drie uur rijden was, gingen we dus een dag op pad!

Maandagavond kwam ik rond een uur of één aan in Lillehammer, vanuit Stockholm, om vervolgens naar hun huis te wandelen. Daar lag mijn bedje klaar en de volgende ochtend stond de wekker alweer om zeven uur. Nadat we hadden ontbeten, stapten we met zijn vieren in de auto. Er was ook een vriendin van Bente en June namelijk, supergezellig! Onderweg stopten we nog even bij mijn huis om van spullen en kleding te wisselen. Tijdens het rijden veranderde het landschap al en hadden we uitzicht over hele hoge bergen, echt heel gaaf! Na een uur of drie kwamen we aan in het plaatsje Lom, waar de hike zou beginnen. Eerst bekeken we nog even de kerk, waar Lom bekend van is. Deze komt namelijk uit 1160! Vervolgens dronken we wat koffie, haalden we wat eten voor onderweg en begonnen we aan de hike.

We wandelden en dachten dat het een stadstoer zou worden, maar op een gegeven moment konden we uit twee kanten kiezen. De ene route was tweeënhalve kilometer en de andere iets meer dan vijf. We kozen voor de kortste route, maar waar we zouden eindigen wisten we nog niet. Na een paar minuten ging de eerste jas al uit, om vervolgens nog een laag uit te trekken. Het ging namelijk best wel steil omhoog en we moesten zelfs met een touw de berg beklimmen. Hierdoor kregen we het natuurlijk superwarm! We moesten best wel lachen, want we hadden zelfs handschoenen en mutsen meegenomen.

Op een gegeven moment werd het een beetje fris en ging de eerste laag weer aan. Vervolgens ging na een tijdje ook onze jas weer aan. We keken om ons heen en het bleek zo te zijn dat we al redelijk hoog zaten! We grapten in de auto nog, dat we de berg die we zagen, op gingen lopen. Deze was mega hoog, dus natuurlijk kon dat niet waar zijn. Toen we het uitzicht bekeken, was het dus écht wel zo! Inmiddels waren we zo hoog dat er, in tegenstelling tot wat er aan de telefoon werd verteld, wél sneeuw lag waar we doorheen moesten. Het begin van dit stuk was nog aardig te doen, maar het werd steeds steiler. We moesten ons handen gaan gebruiken, om jezelf vast te klemmen in de berg en het begin van de helling was niet meer te zien. Dit was het moment dat ik het wel een beetje spannend begon te vinden, ook omdat de sneeuw inmiddels was veranderd naar ijs. Het beste plan was om niet meer naar beneden te kijken! We wilden constant naar de zijkant, want daar stonden planten waar je veel makkelijker doorheen kon lopen. Maar omdat daar nog meer ijs lag, was het onmogelijk om je handen en voeten vast te zetten. Toen de ijsvlakte bijna ten einde kwam, konden we eindelijk naar de zijkant en even tot rust komen. Terwijl we daar onze broodjes zaten te eten, zagen we een jongen op precies hetzelfde stuk met zijn handen in zijn zakken lopen. Waar wij van binnen huilden, zag het er bij hem zo makkelijk uit. We kwamen erachter dat hij gewoon in, de door ons gemaakte, sporen kon lopen. Wat supererg scheelde blijkbaar Achteraf hadden we hier wel spikes voor nodig, maar we hadden het in ieder geval overleefd!

Het laatste stuk, naar de top, moesten we eerst tussen de planten door en daarna nog over de stenen klimmen. Het hoogste punt kwam in zicht en we zagen mensen staan. We gingen steeds harder lopen, omdat we benieuwd waren naar het uitzicht. Na een eindsprint naar de top, konden we onze ogen bijna niet geloven. Het was echt fantastisch! We keken uit op drie nationale parken, supervet!

Om naar beneden te gaan, konden we gelukkig wel een andere route nemen, die we op de heenweg al konden kiezen. Nadat we hadden stilgestaan bij het uitzicht, begonnen we aan het einde van de wandeling. Hier lag veel minder sneeuw, waardoor het niet echt gevaarlijk was. Daarentegen was het wel redelijk steil, wat met mijn knie niet heel handig uitkwam. Je moet er iets voor over hebben! Ook waren er sommige stukken waar wel nog sneeuw lag. Na een paar stappen daarop gingen we bijna allemaal onderuit, omdat er ijs onder lag. Dan maar glijden! Deze route was compleet anders dan op de heenweg. Het waren voornamelijk grote stenen, die een paadje vormden. Toen we bijna beneden waren, was er nog een lang stuk dat een vlakke ondergrond had. Ideaal om mee te eindigen! Op de terugweg vroegen ze nog of ik de volgende dag ook mee op pad wilde. Daar lees je morgen meer over!

Omdat ik hier geen auto heb, ben ik afhankelijk van anderen en kan ik nooit écht op avontuur. Je kan natuurlijk niet bij zo’n berg als deze komen met het openbaar vervoer. Daarom was het voor mij extra speciaal om dit nu mee te maken, het was echt een fantastische dag! Omdat ik dit mega leuk vind om te doen, kom ik volgend jaar terug naar Noorwegen. Maar dan met de auto natuurlijk!